Łabędzi słyszałem śpiew.
Było to letnim wieczorem:
Przy bladym świetle miesiąca,
W pośrodku płaczących drzew,
Ponad przejrzystym jeziorem,
Stała wybladła i drżąca,
Łabędzi zawodząc śpiew.
Na cichej powierzchni fal
Łabędzie pieśni słuchały,
Myśląc, że jeden z ich grona
Przedśmiertny wylewa żal,
Gdyż ona, jak łabędź biały,
Co z pieśnią, zraniony, kona,
Śpiewała wśród cichych fal.
…
Łabędzi śpiew, A. Asnyk
Nie możesz mieć kota na własność.
Ciesz się, jeśli zechce być twoim partnerem.
sir Henry Swanson
W dniu wczorajszym miałem okazję obserwować gawrona usiłującego rozbić orzech włoski. Ten towarzyski z natury ptak tym razem unikał wszelkich innych stworzeń i wyraźnie krył się, aby w samotności rozłupać łupinę. Niestety, mimo silnych uderzeń dziobem orzech opierał się, a na dodatek uczynne kawki chciały mu pomóc. Jednym słowem – miał twardy orzech do zgryzienia, którym naturalnie nie zamierzał się dzielić. Odleciał w poszukiwaniu bardziej ustronnego terenu ;-).
Bażant, bażant szlachetny, bażant łowny, bażant kolchijski, bażant zwyczajny, bażant pospolity, bażant obrożny, bażant właściwy (Phasianus colchicus) – gatunek średniej wielkości, osiadłego ptaka z rodziny kurowatych.
W Polsce dominuje bażant łowny, będący krzyżówką kilku odmian. Koguty są większe od kur, ich długość razem z ogonem wynosi około 90 cm, a waga do 1,5 kg. Kury są mniejsze i lżejsze, zazwyczaj nie przekraczają 1 kg. Samce wyróżniają się jaskrawym upierzeniem, ciemną głową i długim ogonem…
Koniu krzywy, koniu siwy,
Ozdobiony łachem grzywy,
Kocham zawiew zmydlonych twym potem rzemieni
I oddech, juchą polnej dymiący zieleni
Łeb kościaty, ale krewki
Z wargą miękką, jak pierś dziewki,
Przewieś mi poprzez ramię w rzewną bezrobotę,
Bym twarzą prężnej szyi wyczuwał ciągotę.
Koniu smutny aż do śmierci
Z białą pręgą lejc na szerci,
Zaprzyjaźnij się ze mną, jak to czynisz z wołem,
Wejdź do mojej chałupy, siądź razem za stołem.
Dam ci wody z mego dzbana,
Dam ci cukru, dam ci siana,
Dam bryłę szczerej soli, gleń świeżego chleba
I przez okno otwarte przychylę ci nieba.
Nie sęp oczu brwi sitowiem,
Powiem tobie, wszystko powiem!
A gdy noc już nastanie, pozamykam dźwierze
I wspólnie odmówimy wieczorne pacierze.
Koń, B. Leśmian
W czasie majowych wędrówek po bieszczadzkich szlakach, oprócz sympatycznych hucułów, towarzyszyła mi jaszczurka zwinka i wesoły lisek… 🙂
Konie huculskie to odmiana koni górskich cieszących się doskonałym zdrowiem, wytrzymałością i łagodnością. Jest jedną z najstarszych ras hodowlanych w Polsce. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą z 1603 roku, ale oficjalną hodowlę rozpoczęto w XIX wieku, w ówczesnej monarchii austro – węgierskiej. Rasę tę wyhodowali górale zamieszkujący historyczną krainę we wschodnich Karpatach zwaną Huculszczyzną. Prymitywne warunki chowu i ciężka praca utrwaliły w nich wytrzymałość, żywotność, niewybredność, a kontakt z człowiekiem ugruntował ich łagodność. Na górskich bezdrożach używano je przede wszystkim jako koni jucznych. Również w czasie wojen wykorzystywane były do przenoszenia ekwipunku. Doskonale sprawdzają się również w zaprzęgu oraz pod siodłem. Łagodny charakter i przyjacielskie usposobienie sprawiły że zostały docenione w hipoterapii. Idealnie wpisują się w klimat bieszczadzkich krajobrazów, a z roku na rok przybywa amatorów jazd rekreacyjnych i podziwiania natury z grzbietu hucuła…
Mandarynka, kaczka mandarynka (Aix galericulata) to gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych, podrodziny kaczek, szczepu piżmówek. Zamieszkuje wschodnią Azję. Zimuje głównie w Japonii i południowo-wschodnich Chinach. W Europie hodowana od XVIII wieku jako ptak ozdobny. Zbiegłe osobniki tworzą osiadłe populacje, głównie w dużych miastach…
Paw indyjski (paw niebieski, paw zwyczajny)(Pavo cristatus) to duży ptak grzebiący z rodziny kurowatych. Często spotykany w parkach na całym świecie. Niezwykle barwny i jeden z najwcześniej udomowionych ptaków ozdobnych.
Samiec różni się od samicy wielkością i ubarwieniem. Głowa, szyja i pierś pokryte są błękitnymi, a grzbiet zielonymi piórami. Całość lśni metalicznym połyskiem. Skrzydła mają barwę brązową z czarnymi prążkami, a krótki ogon jest biało – brązowy. Okazałe pióra, zwane potocznie „pawim ogonem”, są w rzeczywistości wydłużonymi piórami pokryw nadogonowych. Przy końcach brązowozielonych piór znajdują się wielobarwne koncentryczne kręgi. Ten swoisty tren samca informuje samice, że właściciel posiada dobre geny i jest w doskonałej kondycji.
Samice nie posiadają „pawiego ogona”, ale mają podobny czub z piór na głowie. Ubarwienie ich jest brązowawe z jasnym spodem.
Są ptakami wszystkożernymi, zadowalają się zarówno nasionami jak i bezkręgowcami czy drobnymi kręgowcami. W Indiach cieszą się szacunkiem jako tępiciele węży i skorpionów oraz ze względu na niezwykłą czujność i głośny alarm podnoszony na widok drapieżników…
