Paw indyjski (paw niebieski, paw zwyczajny)(Pavo cristatus) to duży ptak grzebiący z rodziny kurowatych. Często spotykany w parkach na całym świecie. Niezwykle barwny i jeden z najwcześniej udomowionych ptaków ozdobnych.
Samiec różni się od samicy wielkością i ubarwieniem. Głowa, szyja i pierś pokryte są błękitnymi, a grzbiet zielonymi piórami. Całość lśni metalicznym połyskiem. Skrzydła mają barwę brązową z czarnymi prążkami, a krótki ogon jest biało – brązowy. Okazałe pióra, zwane potocznie „pawim ogonem”, są w rzeczywistości wydłużonymi piórami pokryw nadogonowych. Przy końcach brązowozielonych piór znajdują się wielobarwne koncentryczne kręgi. Ten swoisty tren samca informuje samice, że właściciel posiada dobre geny i jest w doskonałej kondycji.
Samice nie posiadają „pawiego ogona”, ale mają podobny czub z piór na głowie. Ubarwienie ich jest brązowawe z jasnym spodem.
Są ptakami wszystkożernymi, zadowalają się zarówno nasionami jak i bezkręgowcami czy drobnymi kręgowcami. W Indiach cieszą się szacunkiem jako tępiciele węży i skorpionów oraz ze względu na niezwykłą czujność i głośny alarm podnoszony na widok drapieżników…