Jadąc szutrową drogą z Nowego Łupkowa do słynnego tunelu pod Przełęczą Łupkowską nie da się nie zauważyć, na trawiastym zboczu łagodnie opadającym do pobliskiego potoku, wianuszka starych drzew i krzewów. To właśnie te gęste zarośla skrywają stary łupkowski cmentarz, a właściwie to co po nim zostało. Ulokowany w tak odludnym miejscu, że aż trudno uwierzyć, iż zaledwie kilkadziesiąt lat temu wraz z cerkwią znajdował się w centrum dużej wsi…
Cerkwie, jakże charakterystyczne elementy bieszczadzkiego krajobrazu. Usytuowane na niewielkich wzniesieniach, zatopione w gęstej zieleni, swym urokiem przyciągają wzrok, a majestatem przypominają o minionej burzliwej i niełatwej historii… Uff, wreszcie poprawiłem podstronę, dodałem nowe zdjęcia i poukładałem.
Dźwiniacz Górny był sporą wsią leżącą po obu stronach zakola górnego Sanu. Przed II wojną liczył sobie ponad dwieście zagród, folwark, dwie karczmy, cerkiew i trzy cmentarze (dwa cerkiewne i jeden wojenny). Dziś po wsi pozostał jedynie stary cmentarz oraz fragmenty fundamentów cerkwi, ale po drugiej stronie Sanu…
Jeden z fortów Twierdzy Modlin, wzniesiony w ramach budowy drugiego, zewnętrznego pierścienia fortów w latach 1912-1915. Powstawał w oparciu o fort wzorcowy F1910. Mimo że był budowany w pośpiechu, to do wybuchu wojny nie został ukończony. Wykonano zdecydowaną większość prac ziemnych i wzniesiono tylko podwalnię z fragmentaryczną ławą strzelecką i dwoma stanowiskami obserwacyjnymi…
Jeden z fortów Twierdzy Modlin, wzniesiony w ramach budowy drugiego, zewnętrznego pierścienia fortów w latach 1912-1915. Umocnienie budowano według pomysłu bazującego na kliku projektach fortów wzorcowych, jednak do wybuchu wojny nie zostało ukończone. Bastion powstał na planie trapezu, którego głównym elementem była potężna podwalnia w wale czołowym…
Jeden z fortów Twierdzy Modlin, wzniesiony w ramach budowy zewnętrznego pierścienia fortów, w latach 1912-1914. Bazą projektu był wzorcowy fort F1910 z pewnymi zmianami, ale nie został ukończony…
Po kilku latach zajrzałem do ukrytej wśród Dylewskich Wzgórz, mazurskiej wsi Glaznoty. Jakże się miło zdziwiłem, gdy moim oczom ukazał się wiadukt dawnej linii kolejowej błyszczący świeżością. Tuż obok ustawiono tablice poglądowe z historią mostu i najbliższej okolicy, to niewątpliwie miły gest wobec turystów. Nie wiem jaki jest stan nasypu, ale byłaby tam fajna ścieżka rowerowa, bo widoki przynajmniej w okolicach wiaduktu, są malownicze.
Wracając z bieszczadzkich wojaży znów odrobinę zboczyłem z trasy, aby tym razem popatrzeć z Góry Sobień na meandrujący San. Ta sama góra, te same ruiny, a jakże inaczej się prezentują w jesiennych barwach…
Kilka lat minęło a w klasztorze nie próżnowano. Założono namiastkę klasztornych ogrodów, wzmocniono mury. Udostępniono zwiedzającym odbudowaną wieżę klasztorną, z której roztacza się bardzo ładna panorama okolicy. Niestety utrudniono dojazd, stawiając przy kościele Wniebowzięcia NMP znak zakazu wjazdu i zmuszając turystów do odbycia drogi krzyżowej. I to dosłownie, gdyż na całej trasie wiodącej do ruin ustawiono rzeźbione w drewnie przez lokalnych artystów stacje drogi krzyżowej, przeplatane tablicami z dziesięcioma przykazaniami. Do zdjęć z 2012 roku dodałem aktualne, można porównać jak było kiedyś, a jak jest obecnie.
To już 99. rocznica sławnego Cudu nad Wisłą. We wsi Ossów tradycyjnie zaprezentowano inscenizację walk, jakie stoczyły oddziały Wojska Polskiego z Armią Radziecką w rejonie wsi, w sierpniu 1920 roku. Bitwa pod Ossowem przeszła do historii jako pierwsza bitwa w boju o Warszawę, która zatrzymała i zmusiła bolszewików do odwrotu.